Jeszcze nie jest za późno, aby zmienić napisany w Moskwie scenariusz obchodów siedemdziesiątej rocznicy zbrodni ludobójstwa dokonanej na bezbronnych polskich jeńcach w 1940 r. przez państwo rosyjskie zwane wtedy Związkiem Sowieckim. W Katyniu, Miednoje, Charkowie, Bykowni, Kuropatach oraz w wielu innych jeszcze miejscach kaźni na całym ogromnym obszarze "imperium zła" zostały wymordowane elity Rzeczypospolitej: oficerowie i generałowie Wojska Polskiego, lekarze, prawnicy, księża, profesorowie wyższych uczelni, nauczyciele, leśnicy. Symbolem ludobójczego mordu sowieckiego stał się Katyń pod Smoleńskiem.

Na pytanie, kiedy Winston Churchill otrzymał Literacką Nagrodę Nobla, widzę w oczach rozmówców najczęściej zdumienie, a potem uśmiech, że to na pewno żart. Churchill dostał Order Podwiązki i szlachecki tytuł, ale literackiego Nobla? A jednak to nie żart. Premier rządu i niekwestionowany przywódca Brytyjczyków w okresie II wojny światowej, jeden z kreatorów powojennego, jałtańskiego świata, rzeczywiście dostał Literacką Nagrodę Nobla - i to w czasach, kiedy tę nagrodę dostawali pisarze o ugruntowanej do dziś pozycji w światowej literaturze: William Faulkner (1949), Bertrand Russel (1950), Pär Lagerqvist (1951), Fran?ois Mauriac (1952), Ernest Hemingway (1954). Między Mauriakiem i Hemingwayem był właśnie Churchill.

Decyzją z 5 marca 1940 roku w Katyniu, Charkowie i w Kalininie NKWD zamordowało na rozkaz Stalina 15 tysięcy polskich oficerów, policjantów, lekarzy, profesorów i duchownych oraz 7 tysięcy cywilów. Każdy z nich został zamordowany strzałem w tył głowy.